สุกี้ กมล สุโกศล แคลปป์ กับการเดินทางบนสองล้อ ทำให้ได้ค้นพบตัวเอง และความสุขที่แท้จริงของชีวิต

สุกี้ กมล สุโกศล แคลปป์ กับการเดินทางบนสองล้อ ทำให้ได้ค้นพบตัวเอง และความสุขที่แท้จริงของชีวิต
อิสรภาพที่แท้จริงของชีวิต คือการได้ขี่มอเตอร์ไซค์เพราะมอเตอร์ไซค์บังคับให้เราอยู่กับปัจจุบัน เมื่อสามอย่าง คือ ตัวเรา รถ และถนน กลายเป็นหนึ่งเดียวกัน มันคือสวรรค์

คุณสุกี้หนึ่งในผู้ก่อตั้งค่ายเพลงชื่อดัง เบเกอรี่มิวสิค จนประสบความสำเร็จ ซึ่งเป็นผลงานที่สร้างความภาคภูมิใจให้กับคุณสุกี้ แต่จริงๆ แล้ว คุณสุกี้กับพบอิสรภาพที่แท้จริงของชีวิต คือการได้ขี่มอเตอร์ไซค์เดินทางไปหาธรรมชาติที่สวยงาม เพราะมอเตอร์ไซค์บังคับให้เราอยู่กับปัจจุบัน เมื่อสามอย่าง คือ ตัวเรา รถ และถนน กลายเป็นหนึ่งเดียวกัน มันคือสวรรค์ มันไม่ต้องคิด มันใช้สัญชาตญาณล้วนๆ ซึ่งทั้งหมดได้ถูกบันทึกเป็นผลงานล่าสุดของคุณสุกี้ และนี่คือบทสัมภาษณ์คุณสุกี้ถึงความตั้งใจถ่ายทอดประสบการณ์ผ่านหนังสือ Motorcycle story : Life Experience on the Road 

1. มอเตอร์ไซค์ไม่ได้เป็นแค่พาหนะ แต่มันคือวิธีฝึกให้เราอยู่กับชีวิตตรงหน้า

ผมเริ่มขี่มอเตอร์ไซค์ตอนอายุประมาณ 23 ปี หลังจากผ่านช่วงเวลาเรียนและทำงานมาแล้ว ตอนนั้นสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมรู้สึกสนใจมอเตอร์ไซค์ก็คือเสน่ห์ของมัน โดยเฉพาะบรรยากาศแถว RCA ที่มีมอเตอร์ไซค์วิ่งกันอยู่ มันมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เราอยากเข้าไปสัมผัส

แต่ถ้าถามว่าตอนเริ่มต้นควรเลือกมอเตอร์ไซค์แบบไหน ผมมีคำแนะนำง่าย ๆ ที่ใช้มาตลอด คืออย่าเพิ่งซื้อของแพง

ตอนนั้นมีเพื่อนแนะนำผมว่า อย่าเพิ่งไปซื้อ Harley-Davidson ราคาเป็นล้าน เพราะเรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราชอบอะไร หรือจริง ๆ แล้วต้องการมอเตอร์ไซค์แบบไหน ผมจึงเริ่มจาก Honda Shadow ก่อน

ผมคิดว่านี่เป็นหลักคิดที่ใช้ได้กับทุกเรื่องในชีวิต โดยเฉพาะคนรุ่นใหม่ อย่าเพิ่งรีบลงทุนกับของแพง ซื้อของถูกมาก่อน ลองใช้ ลองเรียนรู้ เพราะคุณยังไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไรจริง ๆ

สำหรับผม มอเตอร์ไซค์มีเสน่ห์ตรงที่มันทำให้เราได้สัมผัสกับสิ่งแวดล้อมอย่างเต็มที่ ถ้าเราเดินทางด้วยรถยนต์ เราก็เหมือนนั่งอยู่ในตู้เย็น มีเครื่องปรับอากาศ มีผนังกระจกกั้นเราออกจากโลกภายนอก แต่พอเป็นมอเตอร์ไซค์ ทุกอย่างเข้ามาสัมผัสกับร่างกายเราหมด ทั้งลม อากาศ กลิ่น อุณหภูมิ ถนน และธรรมชาติ เราเป็นส่วนหนึ่งของสภาพแวดล้อมจริง ๆ

แต่สิ่งที่ผมชอบมากที่สุดเกี่ยวกับการขี่มอเตอร์ไซค์ ไม่ใช่แค่ความสนุกหรือความตื่นเต้น มันคือสิ่งที่ผมเรียกว่า Mindfulness Therapy หรือกายภาพบำบัดทางสติ

เพราะเวลาขี่มอเตอร์ไซค์ เราไม่มีทางปล่อยใจให้ลอยไปคิดถึงเรื่องเมื่อวาน หรือกังวลเรื่องวันพรุ่งนี้ได้มากนัก เราต้องอยู่กับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า ต้องรับรู้ถนน รับรู้รถ และรับรู้ตัวเองอยู่ตลอดเวลา มันบังคับให้เราอยู่กับปัจจุบัน หรือ In the moment

สำหรับผม สภาวะที่ดีที่สุดของการขี่มอเตอร์ไซค์เกิดขึ้นเมื่อสามสิ่งกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน คือ ตัวเรา มอเตอร์ไซค์ และถนน

เมื่อทั้งสามอย่างรวมเป็นหนึ่งเดียว มันจะเกิดความรู้สึกบางอย่างที่ผมอธิบายว่าเป็นสวรรค์ หรือ Magic เป็นช่วงเวลาที่เราไม่ต้องคิดอะไรเลย ไม่ต้องใช้สมองมาคอยสั่งการทุกอย่าง แต่เป็นการทำงานของสัญชาตญาณอย่างเป็นธรรมชาติ

มันคล้ายกับเวลาที่เราเล่นดนตรีเป็นวง แล้วทุกคนเล่นเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบ เราไม่จำเป็นต้องคิดว่าต่อไปต้องเล่นอะไร แต่ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันเอง

ผมเชื่อในสัญชาตญาณ หรือ Gut Feeling มากพอสมควร ไม่ใช่เฉพาะการขี่มอเตอร์ไซค์ แต่รวมถึงการทำงานด้วย อย่างสมัยทำ Bakery Music การเลือกศิลปิน หรือการทำธุรกิจ หลายครั้งผมใช้ความรู้สึกและสัญชาตญาณเป็นตัวนำ มากกว่าการนั่งคำนวณทุกอย่างด้วยสมอง

อีกเรื่องหนึ่งที่ผมเรียนรู้จากการขี่มอเตอร์ไซค์ก็คือ การเลือกเดินทางกับคนกลุ่มไหนมีผลกับประสบการณ์มาก

ถ้าเป็นการขี่กันเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ แบบ Gang สัก 100 คัน มันอาจดูสนุกและมีพลัง แต่จริง ๆ แล้วเราจะเสียอิสระไปเยอะมาก ต้องขี่ตามขบวน ต้องคอยเกรงใจกัน การบริหารเวลาก็ยาก เช่น เติมน้ำมันกันทีอาจต้องใช้เวลาถึง 40 นาที หรือบางทีต้องรอคนสูบบุหรี่เป็นชั่วโมง

แต่ถ้าเป็นกลุ่มเล็ก ๆ สัก 8-10 คน ผมชอบมากกว่า เพราะทุกคนมีอิสระของตัวเอง ใครขี่เร็วก็ออกไปก่อน ใครอยากชะลอก็ชะลอ ไม่ต้องมีกฎเหล็กมากมาย ทุกคนสนิทกันและเข้าใจกันดี

หลักการคือ Ride your own ride ขี่ในแบบของตัวเอง แต่ก็ยังเดินทางไปด้วยกันได้

อีกอย่างหนึ่งที่ผมมองว่าสำคัญมากในชีวิตก็คือครอบครัว โดยเฉพาะตอนที่ผมมีลูกชายคนโต ดิโน่ เขาเหมือนเป็นเสาเข็มของชีวิต เป็นสิ่งที่ยึดเหนี่ยวเราไว้ ทำให้ไม่ว่าจะเดินทางไปไหนไกลแค่ไหน เราก็ยังต้องกลับบ้าน มีจุดหมายให้กลับมาเสมอ ไม่ใช่ออกเดินทางไปเรื่อย ๆ จนชีวิตเตลิดไปโดยไม่มีทิศทาง

2. การเดินทางที่ดี ไม่ใช่การไปให้ถึงจุดหมาย แต่คือการได้เรียนรู้ชีวิตของผู้คน

ผมคิดว่ามีความแตกต่างกันมากระหว่าง Tourist กับ Traveler

Tourist อาจเป็นคนที่เดินทางไปเที่ยวตามสถานที่ต่าง ๆ ไปดูสถานที่สวย ๆ พักโรงแรมดี ๆ แล้วก็กลับบ้าน แต่ Traveler ในความหมายของผม คือคนที่อยากเข้าไปสัมผัสชีวิตจริง ๆ ของสถานที่นั้น อยากรู้ว่าคนที่นั่นใช้ชีวิตกันอย่างไร กินอะไร คิดอะไร และมีมุมมองต่อโลกแบบไหน

จุดเปลี่ยนสำคัญของผมเกิดขึ้นหลังจากออกจาก Bakery Music ตอนนั้นผมเดินทางลงไปทางภาคใต้ ตั้งใจจะไปเขาหลัก แต่เมื่อไปถึงแล้วสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่หดหู่จากเหตุการณ์สึนามิ ผมจึงตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางไปเกาะลันตา จังหวัดกระบี่แทน

สิ่งที่ผมเลือกทำตอนนั้นคือ ผมไม่เลือกพักโรงแรมห้าดาว แต่ไปพักกระต๊อบของชาวบ้านชื่อเพื่อนรี่ ราคาคืนละประมาณ 300 บาท

การได้เข้าไปใช้ชีวิตอยู่ตรงนั้น ทำให้ผมได้เจอผู้คน ได้อยู่ร่วมกับทั้งคนท้องถิ่นและชาวต่างชาติ ได้เรียนรู้วิถีชีวิตที่เรียบง่าย แม้กระทั่งการช่วยกันกวาดขยะบนชายหาด เป็นเรื่องธรรมดาที่ถ้าเราไปเที่ยวแบบนักท่องเที่ยวทั่วไป เราอาจไม่มีโอกาสได้สัมผัสเลย

ประสบการณ์ตรงนั้นเปลี่ยน Perspective หรือมุมมองชีวิตของผมไปอย่างมาก

ผมเริ่มเข้าใจว่าการเดินทางไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องของความสะดวกสบายหรือการไปเช็กอินในสถานที่สวย ๆ แต่มันคือการเปิดโอกาสให้ตัวเองได้เข้าไปอยู่ในโลกของคนอื่นบ้าง

อีกประสบการณ์หนึ่งที่ผมจำได้คือการไปหมู่บ้านจาโบ้ ผมไปนอนบนเปลที่ร้านก๋วยเตี๋ยวของคนท้องถิ่น เจ้าของร้านเอาผ้านวมมาให้เพราะอากาศหนาว แล้วก็ช่วยแนะนำเส้นทางให้ด้วย

มันเป็นประสบการณ์ง่าย ๆ แต่มีคุณค่ามาก เพราะเราได้เห็นน้ำใจและความเป็นมนุษย์ที่ไม่จำเป็นต้องมีอะไรหรูหราเลย

การขี่มอเตอร์ไซค์ไปตามต่างจังหวัดทำให้ผมเข้าใจความเป็นคนไทยมากขึ้น เพราะเราได้เห็นสภาพชีวิตจริงของคนในแต่ละพื้นที่ ไม่ใช่เห็นแค่สิ่งที่ถูกนำเสนอผ่านสื่อหรือภาพจำของเราเอง

ผมมีข้อสังเกตหลายอย่างจากการเดินทาง เช่น ในสังคมชนบทบางแห่ง ผู้หญิงมักเป็นคนที่รับบทบาทหลักในการบริหารจัดการครอบครัว เป็นคนดูแลทุกอย่าง ขณะที่ผู้ชายจำนวนหนึ่งมักใช้เวลากับการดื่มสุรา

หรือบางครั้งเราก็จะพบว่าความใฝ่ฝันของคนในท้องถิ่นจำนวนไม่น้อยคือการได้เป็นข้าราชการ เพราะมองว่าเป็นอาชีพที่มีความมั่นคง มีสวัสดิการ และสามารถดูแลครอบครัวได้

สิ่งเหล่านี้ทำให้เราเข้าใจสังคมมากขึ้น และทำให้รู้ว่าแต่ละคนมีเหตุผลในการใช้ชีวิตแตกต่างกัน

ผมคิดว่าบทเรียนที่สำคัญที่สุดจากการเดินทางคือ เราต้องเลิกคิดว่าวิธีคิดของตัวเองถูกต้องที่สุด เพราะจริง ๆ แล้วไม่มีวัฒนธรรมไหนที่ถูกต้องแบบ Absolute และไม่มีใครมีสิทธิ์ไปตัดสินว่าคนอื่นใช้ชีวิตผิดเพียงเพราะเขาไม่ได้ใช้ชีวิตเหมือนเรา

คนเราเติบโตมาต่างกัน ทั้งสภาพแวดล้อม ภาษา การเลี้ยงดู และประสบการณ์ ดังนั้นสิ่งที่เราคิดว่าถูกต้อง อาจไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นคิดเหมือนกันก็ได้

ผมยังรู้สึกชื่นชมคนที่กล้าออกจากกรอบชีวิตเดิม ๆ ด้วย อย่างคนที่เคยอยู่ในเมืองหลวงแล้วตัดสินใจไปเปิดกิจการในต่างจังหวัด เช่น ร้าน Sweet M หรืออย่างน้องมอสที่เขาหลัก คนเหล่านี้กล้าตัดสินใจเปลี่ยนวิถีชีวิตของตัวเอง กล้าสร้างธุรกิจด้วยความคิดของตัวเอง ผมมองว่าเป็นเรื่องที่น่าเคารพมาก

เพราะสุดท้ายแล้วชีวิตไม่จำเป็นต้องเดินตามเส้นทางที่คนอื่นกำหนดไว้เสมอไป

3. หนังสือที่ผมทำ ผมอยากให้ผู้อ่านเอาไปใช้ได้จริง

หนังสือเล่มนี้เป็นสิ่งที่ผมตั้งใจทำค่อนข้างมาก และไม่ได้คิดถึงเรื่องรายได้เป็นหลัก ผมอยากทำหนังสือที่คนอ่านสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้จริง ไม่ใช่แค่ซื้อไปวางบนโต๊ะ เป็น Coffee Table Book ที่มีแต่ภาพถ่ายสวย ๆ

ผมแบ่งเนื้อหาออกเป็นสองส่วนใหญ่ ๆ

ส่วนแรกคือ Know-How เป็นคู่มือสำหรับคนที่อยากเริ่มต้นเดินทางด้วยมอเตอร์ไซค์ ตั้งแต่การเลือกซื้อรถ การเตรียมตัว การแพ็คกระเป๋า อุปกรณ์ที่ต้องมี ไปจนถึงข้อควรปฏิบัติในการออกทริป

ผมให้ความสำคัญกับมอเตอร์ไซค์แนว Adventure Motorcycling และรถประเภท Dual Sport เพราะเป็นรถที่เหมาะกับการเดินทางและการออกไปสำรวจเส้นทางที่หลากหลาย

แต่การเลือกซื้อรถไม่ได้ดูแค่ยี่ห้อหรือความสวยงาม เราต้องดูหลายอย่าง ทั้งความสูงของรถ น้ำหนัก กำลังเครื่องยนต์ เช่น จะเลือก 500cc หรือ 800cc ต้องดูว่าเราจะขี่คนเดียวหรือมีคนซ้อน และต้องพิจารณาด้วยว่ารถแต่ละรุ่นมีความทนทานแค่ไหน เหมาะกับการเดินทางแบบที่เราต้องการหรือเปล่า

เรื่องการแพ็คกระเป๋าก็มีรายละเอียดที่ผมอยากแบ่งปัน เพราะบางอย่างดูเหมือนไม่สำคัญ แต่เวลาออกทริปจริงกลับจำเป็นมาก

อย่างแรกคือรองเท้าแตะ หลายคนอาจคิดว่าไม่จำเป็น แต่เวลาที่เราต้องถอดรองเท้า Boots ออก รองเท้าสำรองแบบนี้สำคัญมาก

อีกอย่างที่ผมให้ความสำคัญมากคือ Duct Tape หรือเทปกาวผ้า ผมถือว่าเป็นอุปกรณ์อันดับหนึ่งในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า เพราะมันเอาไปใช้ซ่อมแซมอะไรได้หลายอย่าง เช่น รองเท้าขาดก็พันได้ หรือถ้าท่อไอเสียมีปัญหา ก็อาจใช้ประคองสถานการณ์เพื่อให้รถเดินทางกลับบ้านได้

นอกจากนี้ยังมีเรื่องการกางเต็นท์ การเลือกอุปกรณ์แคมปิ้ง อุปกรณ์ชิ้นโปรดที่ผมใช้ และคำแนะนำสำหรับคนที่อยากพาแฟนออกไปเที่ยวป่าด้วยกัน

อีกเรื่องที่ผมให้ความสำคัญมากคือความตรงต่อเวลา เพราะการออกทริปต้องมีวินัยร่วมกัน เช่น ถ้านัดกันตอนหกโมงเช้า แล้วใครไม่มาตามเวลา ทริปก็ต้องออกเดินทาง ไม่สามารถรอได้เรื่อย ๆ เพราะถ้าเราเกรงใจกันมากเกินไป สุดท้ายทริปอาจเสียเวลาและอาจไม่ได้เดินทางตามแผนที่วางไว้

ส่วนที่สองของหนังสือคือ 10 เส้นทางโปรดในประเทศไทย เป็นเส้นทางที่ผมชอบและอยากแนะนำให้คนอื่นได้ลองไปสัมผัส

ถ้าถามว่าผมชอบขี่มอเตอร์ไซค์ที่ไหนมากที่สุด ผมชอบภาคเหนือ โดยเฉพาะจังหวัดน่าน เพราะผู้คนและรถยนต์ไม่เยอะ ถนนดี อากาศดี และบรรยากาศเหมาะกับการขี่มอเตอร์ไซค์มาก

แต่ผมก็มีเส้นทางที่อยากแนะนำให้คนลองไปอีกแบบหนึ่ง คือเส้นทางเลี่ยงเมืองปาย ซึ่งแตกต่างจากเส้นทางหลักหมายเลข 1095 ที่นักท่องเที่ยวเกือบทั้งหมด หรือประมาณ 99.9% ใช้เดินทางกัน

เส้นทางที่ผมชอบคือเริ่มจากเชียงใหม่ ไปแม่แตง แม่ตมาน ป่าเมี่ยง แล้วเข้าสู่เส้นทางลูกรังในป่า จากนั้นไปเมืองคอง ต่อไปห้วยน้ำดัง แล้วจึงเข้าสู่ปาย

เส้นทางนี้มีความเป็นธรรมชาติและให้ประสบการณ์แตกต่างจากการใช้ถนนสายหลักมาก

ระหว่างเดินทางก็มีเหตุการณ์ที่จำไม่ลืมเหมือนกัน ครั้งหนึ่งผมประสบอุบัติเหตุตกสะพานไม้ หรือสะพานซี้ ขณะขี่เข้าไปในป่าระหว่างทางไปเมืองคอง สะพานมีความสูงประมาณสองเมตร ตัวผมไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก นอกจากมีรอยบวมช้ำ

สิ่งที่น่าสนใจคือรถ Honda ที่ใช้ยังสามารถสตาร์ทติดและขี่ต่อได้ แม้ว่าตัวรถจะเบี้ยวไปแล้วก็ตาม

ประสบการณ์นี้ทำให้เห็นถึงความทนทานของรถ และยังทำให้ผมเห็นข้อดีอย่างหนึ่งของประเทศไทย คือไม่ว่าจะเดินทางไปเมืองไหนหรือชุมชนไหน เรามักจะมีช่างซ่อมมอเตอร์ไซค์พื้นฐานอยู่ในพื้นที่ ทำให้ถ้ารถมีปัญหา เรายังสามารถหาคนช่วยซ่อมเพื่อประคองให้เดินทางต่อหรือกลับบ้านได้

สำหรับภาคใต้ ผมมองว่าเส้นทางจากกรุงเทพฯ ลงไปถึงชุมพรค่อนข้างน่าเบื่อ เพราะเป็นถนนตรงยาว ๆ แต่ถ้าเราเริ่มเบี่ยงจากชุมพรไปทางทิศตะวันตก อย่างเส้นทางไประนอง หรือเขาสก เราจะได้พบกับบรรยากาศที่สวยงามมาก ทั้งป่าไม้และทะเลอันดามัน ซึ่งมีเอกลักษณ์แตกต่างจากภาคเหนืออย่างสิ้นเชิง

ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ผมอยากใส่ไว้ในหนังสือ เพราะอยากให้คนอ่านสามารถหยิบแผนที่ขึ้นมาแล้วออกเดินทางตามได้จริง ไม่ใช่แค่ดูรูปสวย ๆ แล้วจบไป

4. เมื่ออายุมากขึ้น สิ่งที่ต้องการมากที่สุดคือความสงบข้างใน

พอผ่านชีวิตมาถึงวัยใกล้ 60 ปี ผมรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปพอสมควร สิ่งที่ผมให้ความสำคัญมากขึ้นคือความจริงใจ ความสงบ และการยอมรับความแตกต่างของคนอื่น

ผมเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับการพูดความจริง แม้ว่าบางครั้งสิ่งที่พูดอาจทำให้คนอื่นไม่พอใจก็ตาม ผมคิดว่าการจริงใจกับตัวเองและคนอื่นเป็นเรื่องสำคัญมาก

แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็เรียนรู้ว่าเราไม่จำเป็นต้องเข้าไปโต้เถียงกับทุกเรื่อง ไม่จำเป็นต้องเอาชนะทุกคน

เมื่ออายุมากขึ้น ผมแคร์เรื่อง Peace หรือความสงบภายในมากกว่าเดิม อะไรที่เป็น Toxic ผมไม่เอาแล้ว ไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องที่ทำให้จิตใจขุ่นมัว หรือการโต้เถียงที่ไม่มีประโยชน์

ผมชอบประโยคหนึ่งมาก คือ

"If you tell me 1 + 1 = 5, you're right. Have fun."

ถ้าคุณบอกผมว่า 1 บวก 1 เท่ากับ 5 ผมก็จะบอกว่า คุณพูดถูกแล้ว ขอให้มีความสุขนะ

มันไม่ได้หมายความว่าเราไม่รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด แต่หมายถึงเราไม่จำเป็นต้องเสียพลังงานไปกับการพยายามเอาชนะคนที่ไม่พร้อมจะรับฟัง

ผมเชื่อว่าคนที่ชั่วร้ายโดยกำเนิดจริง ๆ มีอยู่ไม่มาก แต่ปัญหาความขัดแย้งของมนุษย์ส่วนใหญ่เกิดจากสองอย่าง คือ Ego กับ Insecurity หรืออีโก้และความไม่มั่นใจในตัวเอง

หลายครั้งที่คนเราพูดหรือทำอะไรบางอย่างออกไป ก็เพราะอีโก้ของเราเข้ามาควบคุม ขณะเดียวกันลึก ๆ เราอาจไม่มั่นใจในตัวเองด้วยซ้ำ

สองสิ่งนี้ทำให้คนเราทะเลาะกัน ทำร้ายความรู้สึกกัน และสร้างปัญหาให้กับคนรอบข้าง ถ้าเราสามารถแก้ไขเรื่องอีโก้และความไม่มั่นใจในตัวเองได้ ผมคิดว่าชีวิตของเราจะมีความสุขมากขึ้น

สำหรับผม ความสุขในชีวิตไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเรามีตำแหน่งสูงแค่ไหน หรือเราเป็นคนฉลาดมากแค่ไหน แต่ขึ้นอยู่กับว่าเรามีความสุขหรือเปล่า และเราสามารถเป็นพลังงานบวกให้กับคนรอบข้างได้หรือไม่

อีกเรื่องหนึ่งที่ผมใช้เวลานานกว่าจะเข้าใจก็คือการสร้างคุณค่าในตัวเอง หรือ Self-worth

ในอดีตผมเคยถูกมองด้วยอคติว่าเป็น "เด็กรวย" ทำธุรกิจได้ก็เพราะมีเงิน มีพื้นฐานครอบครัวที่ดี ซึ่งเป็นภาพจำที่คนอื่นมีต่อผม

แต่การทำ Bakery Music และความสำเร็จที่เกิดขึ้นจากผลงานจริง มีส่วนสำคัญมากในการสร้างคุณค่าและความมั่นใจในตัวเองให้กับผม

มันทำให้ผมรู้ว่าคุณค่าของคนเราไม่ได้อยู่ที่เงินทองหรือพื้นฐานครอบครัว แต่อยู่ที่สิ่งที่เราสร้างขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง

เมื่อเรามีความมั่นใจในคุณค่าของตัวเองมากขึ้น เราก็ไม่จำเป็นต้องคอยพิสูจน์ตัวเองกับทุกคน หรือปล่อยให้คำตัดสินของสังคมมากำหนดว่าเราเป็นใคร

ผมคิดว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต และเป็นการเรียนรู้ที่จะยอมรับความจริง ปล่อยวางทิฐิ และอยู่กับตัวเองอย่างสงบมากขึ้น

5. ผมเป็นคนที่ชอบสร้างอะไรใหม่ ๆ และหนังสือคือผลงานที่อยากฝากไว้กับโลก

ถ้าถามว่าผมเป็นคนแบบไหน ผมคิดว่าผมมีความเป็น Creative หรือมีความอยากสร้างสรรค์อะไรใหม่ ๆ อยู่ในตัวมาตั้งแต่เด็กแล้ว

ตอนอายุประมาณ 7-10 ขวบ ผมสามารถนั่งต่อ LEGO อยู่ในห้องคนเดียวเป็นเวลานานเป็นสัปดาห์ ๆ ได้เลย ผมสนุกกับการสร้างอะไรขึ้นมาจากชิ้นส่วนเล็ก ๆ แล้วค่อย ๆ ทำให้มันกลายเป็นสิ่งที่เราจินตนาการไว้

ความรู้สึกแบบนั้นติดตัวผมมาจนถึงวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นการทำเพลง การจัดคอนเสิร์ต การทำรายการโทรทัศน์ หรือการทำหนังสือ ผมรู้สึกสนุกกับกระบวนการสร้างสรรค์ผลงาน

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมให้ความสำคัญมากคือมาตรฐานการทำงาน ผมคิดว่าถ้าเราจะทำอะไร เราต้องตั้งใจทำให้ดี ต้องมีความประณีตและมีความเป็นมืออาชีพ

ผมไม่ค่อยยอมรับการทำงานที่ขาดความตั้งใจ เช่น ถ้านักดนตรีเล่นกีตาร์เพี้ยนแล้วบอกว่าเป็นสไตล์ของตัวเอง ผมไม่คิดว่านั่นเป็นข้ออ้างที่ยอมรับได้ เพราะการมีสไตล์ไม่ได้หมายความว่าเราจะละเลยมาตรฐานของงานได้

ผมเชื่อว่าความคิดสร้างสรรค์กับความเป็นมืออาชีพต้องเดินไปด้วยกัน

สำหรับหนังสือเล่มนี้ ผมมองว่ามันมีคุณค่าบางอย่างที่แตกต่างจากงานเพลง เพราะหนังสือเป็นผลงานทางกายภาพที่จับต้องได้ เราสามารถหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน ส่งต่อ หรือเก็บไว้ได้ และมันสามารถดำรงอยู่ต่อไปได้ แม้วันหนึ่งคนที่สร้างสรรค์มันขึ้นมาจะไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้วก็ตาม

นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ผมอยากทำหนังสือเล่มนี้ให้สำเร็จ

จริง ๆ แล้วจุดเริ่มต้นของหนังสือเกิดขึ้นในช่วงโควิด-19 ผมเริ่มเขียนและรวบรวมเนื้อหาเอาไว้ แต่พอสถานการณ์กลับมาเป็นปกติ ผมก็กลับไปยุ่งกับงานดนตรีและงานอื่น ๆ จนเกือบจะปล่อยให้ต้นฉบับทั้งหมดค้างอยู่ในคอมพิวเตอร์

จนกระทั่งทีมออกแบบนำตัวอย่างหนังสือที่พิมพ์ออกมาเป็นเล่มจริงมาให้ดูประมาณ 4-5 เล่ม ตอนนั้นหนังสือยังใช้ชื่อร่างว่า "Noor"

พอได้เห็นเนื้อหาที่เราเขียนกลายเป็นหนังสือจริง ๆ มันทำให้ผมกลับมารู้สึกตื่นเต้นและมีแรงบันดาลใจอีกครั้ง ผมเริ่มเห็นภาพว่าหนังสือเล่มนี้จะออกมาเป็นอย่างไร และรู้สึกว่าเราไม่ควรปล่อยให้มันจบลงแค่ในคอมพิวเตอร์

ผมจึงตัดสินใจเดินหน้าทำให้มันเสร็จสมบูรณ์

สุดท้ายแล้ว ผมคิดว่าหนังสือเล่มนี้ไม่ใช่แค่เรื่องมอเตอร์ไซค์หรือการเดินทาง แต่มันเป็นการรวบรวมประสบการณ์ชีวิต สิ่งที่เราได้เรียนรู้จากผู้คน จากถนน จากธรรมชาติ และจากตัวเราเอง

มันเป็นสิ่งที่ผมอยากส่งต่อให้คนอื่นได้ใช้ประโยชน์จริง ๆ และเป็นอีกหนึ่งผลงานที่ผมรู้สึกภูมิใจที่ได้สร้างขึ้นมา

ข้อคิดสำคัญจากการเดินทางและการใช้ชีวิต

เรื่องการเริ่มต้น

"อย่าเพิ่งไปซื้ออะไรแพง ซื้ออะไรถูก ๆ มาก่อน เพราะคุณยังไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไร"

เรื่องสติและการขี่มอเตอร์ไซค์

"มอเตอร์ไซค์มันบังคับให้เราอยู่กับปัจจุบัน เมื่อสามอย่าง คือ ตัวเรา รถ และถนน กลายเป็นหนึ่งเดียวกัน มันคือสวรรค์ มันไม่ต้องคิด มันใช้สัญชาตญาณ"

เรื่องทิฐิและการยอมรับผู้อื่น

"มันทำให้เราเรียนรู้ว่าผิดถูกมันไม่มี วัฒนธรรมที่ถูกมันไม่มี เพราะทุกคนเติบโตมาหลากหลายรูปแบบ คนที่คิดว่าวิธีของตัวเองถูกคนเดียว คือคนที่ไม่ค่อยฉลาด"

เรื่องการใช้ชีวิตและความสงบ

"ยิ่งอายุมาก ผมแคร์เรื่อง Peace ความสงบข้างใน อะไรที่ Toxic ผมไม่เอาแล้ว ถ้าคุณบอกผมว่า 1 + 1 = 5 คุณพูดถูกแล้ว ขอให้มีความสุขนะ"

เรื่องปัญหาของมนุษย์

"สิ่งที่ทำให้ทุกคนพัง รวมถึงตัวผมด้วย คือ Ego กับ Insecurity เราพูดออกไป เรากระทำออกไป เพราะเรามี Ego แต่เราไม่มั่นใจในตัวเอง ถ้าแก้สองอย่างนี้ได้ เราจะมีความสุขมากยิ่งขึ้น"