ไม่ว่าจะรีเมกมากี่ครั้ง "ทายาทอสูร" ก็ยังเป็นเรื่องราวความพิศวงที่หลายคนรอดูเสมอ และถ้าพูดถึงตัวละครที่เป็นภาพจำที่สุด ก็คงหนีไม่พ้น "คุณยายวรนาฎ" หญิงชราผู้ลึกลับที่มาพร้อมวิชาอาคม ่และกิมมิคก็คือ การคายอสูรตะขาบเพื่อหาตัวแทนสืบทอดอำนาจ 

แต่ถ้าดูให้ดี สิ่งที่ทำให้คุณยายวรนาฎน่ากลัว อาจไม่ใช่ไสยศาสตร์หรืออสูรที่อยู่ในตัวเลย

เพราะสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น คือ "กิเลส" ของมนุษย์

ตลอดทั้ง 4 เวอร์ชัน เราจะเห็นว่า คุณยายวรนาฎมีเป้าหมายเหมือนเดิม นั่นคือการรักษาความสาว ความสวย และอำนาจเอาไว้ให้นานที่สุด จนยอมทำทุกอย่าง แม้ต้องแลกด้วยชีวิตของคนอื่น หรือแม้แต่จิตวิญญาณของตัวเอง

สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ควบคุมคุณยายวรนาฎ อาจไม่ใช่อสูร แต่เป็นความโลภและความยึดติดที่ไม่มีวันสิ้นสุด

อีกเรื่องที่น่าสนใจคือ คุณยายมักพูดว่าทำทุกอย่างเพื่อ "วงศ์ตระกูล"

แต่พอมองดีๆ สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้าม เพราะการส่งต่ออสูรหรือ "คายตะขาบ" ก็คือการผลักภาระและคำสาปไปให้ลูกหลานต้องรับต่อ เหมือนการส่งต่อบาดแผลจากคนรุ่นหนึ่งไปสู่อีกรุ่นหนึ่ง โดยใช้คำว่า "รัก" มาเป็นเหตุผลและผูกมัดทุกอย่าง 

นี่แหละเลยทำให้หลายคนมองว่า คุณยายวรนาฎไม่ใช่แค่ตัวร้าย แต่เป็นภาพแทนของครอบครัวที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง การควบคุม และความยึดติด ที่สุดท้ายกลับทำร้ายคนในบ้านเสียเอง

พอมองแบบนี้จะเห็นว่า "ทายาทอสูร" ไม่ได้เล่าแค่เรื่องไสยศาสตร์หรือความสยองขวัญ แต่กำลังพูดถึงด้านมืดของมนุษย์ ทั้งความโลภ ความหลง ความอยากมีอำนาจ และความกลัวการเปลี่ยนแปลง

และนี่อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ "คุณยายวรนาฎ" ยังเป็นตัวละครที่คนดูจดจำได้เสมอ และท้ายที่สุด ปีศาจที่น่ากลัวที่สุด ก็คงไม่ใช่อสูรตะขาบที่ซ่อนอยู่ในร่างของตัวละครนี้ แต่คำว่า "กิเลส" ที่ซ่อนอยู่ในใจคนต่างหากที่น่ากลัวมากที่สุด