ส่องภารกิจโรงแยกก๊าซฯ ในฐานะฟันเฟืองสำคัญเปลี่ยนพลังงานดิบสู่วัตถุดิบปิโตรเคมี รากฐานสำคัญสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจโต 25 เท่า เงินหมุนเวียนสะสมกว่า 1.25 ล้านล้านบาท

หลายคนอาจเข้าใจว่าก๊าซธรรมชาติจากอ่าวไทยมีประโยชน์เพียงแค่เอาไว้ “จุดไฟ” เพื่อต้มน้ำ ปั่นกระแสไฟฟ้าให้เราใช้ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ก๊าซธรรมชาติในบ้านเรามีความพิเศษมากกว่านั้น จนถูกเปรียบเสมือน "ทองคำเหลว" ที่หากนำไปเผาทิ้งเพื่อสร้างความร้อนเพียงอย่างเดียว ก็คงไม่ต่างอะไรกับการเอา "ไม้สักทองไปทำฟืน" กว่าจะแปรสภาพก๊าซดิบให้กลายเป็นสิ่งมีค่าได้ ต้องเดินทางผ่านกระบวนการอันซับซ้อนที่ใช้ทั้งเทคโนโลยีชั้นสูงและเงินลงทุนมหาศาล โดยแบ่งออกเป็น 3 ช่วงสำคัญ:

•         ต้นน้ำ (Upstream) - การจัดหา: เริ่มจากการสำรวจและขุดเจาะใต้ชั้นหินลึกในอ่าวไทย เพื่อนำก๊าซดิบ (Raw Gas) ที่มีสถานะเป็นสารประกอบไฮโดรคาร์บอนหลายชนิดปะปนกัน รวมถึงสิ่งเจือปน เช่น น้ำ โคลน ปรอท และก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ขึ้นสู่พื้นผิว

•         กลางน้ำ (Midstream) - การแยกและเพิ่มมูลค่า: ก๊าซดิบจะถูกส่งผ่านท่อใต้ทะเลเข้าสู่ "โรงแยกก๊าซธรรมชาติ" ซึ่งนี่คือจุดไข่แดงสำคัญ กระบวนการในโรงแยกก๊าซฯ ไม่ใช่แค่การกรองฝุ่นผงธรรมดา แต่ต้องใช้กรรมวิธีลดอุณหภูมิให้ต่ำติดลบและใช้ความดันสูงเพื่อ "คัดแยก" โมเลกุลของก๊าซแต่ละชนิดออกจากกันตามจุดเดือด ซึ่งขั้นตอนนี้มีต้นทุนการดำเนินงาน เทคโนโลยี และค่าบริหารจัดการแฝงอยู่สูงมาก เพื่อให้ได้ก๊าซแยกตามประเภทการใช้งาน

•         ปลายน้ำ (Downstream) - การแปรรูปสู่ผู้ใช้: ส่งต่อก๊าซที่แยกประเภทแล้วไปยังภาคพลังงาน ขนส่ง และที่สำคัญที่สุดคือ "อุตสาหกรรมปิโตรเคมี" ซึ่งเป็นกลุ่มที่นำก๊าซเหล่านี้ไปสร้างมูลค่าเพิ่ม (Value Added) ได้อย่างก้าวกระโดด

•         เปิดพอร์ต "ผลผลิต" จากโรงแยกก๊าซฯ: แยกแล้วไปเป็นอะไร?

เมื่อผ่านกระบวนการในโรงแยกก๊าซฯ เราจะได้ส่วนประกอบหลักๆ ที่นำไปแปรสภาพต่อในชีวิตประจำวัน ดังนี้:

•         มีเทน (C₁): มีปริมาณมากที่สุด ส่งไปเป็นเชื้อเพลิงหลักในโรงไฟฟ้าและโรงงานอุตสาหกรรม (มูลค่าเริ่มต้นพื้นฐาน)

•         อีเทน (C₂) & โพรเพน (C₃): วัตถุดิบตั้งต้นของอุตสาหกรรมปิโตรเคมี ถูกส่งไปเข้าโรงงานพลาสติกเพื่อเปลี่ยนเป็นเม็ดพลาสติกชนิดต่างๆ

•         ก๊าซหุงต้ม (LPG) : นำโพรเพนและบิวเทนมาผสมกัน กลายเป็นพลังงานในครัวเรือน (LPG Dom) และเชื้อเพลิงในโรงงาน (LPG Petro)

•         ก๊าซโซลีนธรรมชาติ (NGL): ส่วนควบแน่นที่หนักที่สุด นำไปใช้เป็นวัตถุดิบในโรงกลั่นน้ำมันและอุตสาหกรรมเคมีภัณฑ์

•         จากพลังงานสู่เม็ดเงิน: เปรียบเทียบการสร้างมูลค่าเพิ่ม 10 ถึง 25 เท่า

หากเรานำก๊าซไปเผาไฟตรงๆ เราจะได้มูลค่ากลับมาเพียง 1 เท่า แต่ถ้าเราส่งผ่านกระบวนการคัดแยกเพื่อเข้าสู่อุตสาหกรรมปิโตรเคมี วัตถุดิบเหล่านี้จะถูกยกระดับทางเศรษฐกิจให้สูงขึ้น 10 ถึง 25 เท่า (มีมูลค่าสูงถึงประมาณ 3,000 - 13,000 USD ต่อตัน)

หากมองถึงตัวอย่างสินค้าที่สามารถสร้างมูลค่าเพิ่มได้ถึง 25 เท่า  คือ กลุ่มสินค้าอุปโภคบริโภคและชนิดพิเศษ (Consumer Products and Specialty Products) สินค้าในกลุ่มนี้ถือเป็นปลายทางสูงสุดของห่วงโซ่คุณค่าในอุตสาหกรรมปิโตรเคมี ซึ่งแปรรูปต่อเนื่องมาจากเม็ดพลาสติก เรซิน และเส้นใยสังเคราะห์ เป็นกลุ่มที่สร้างมูลค่าเพิ่ม 10 เท่า เพื่อให้กลายเป็นผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปที่พร้อมใช้งานในชีวิตประจำวัน ได้แก่ ผลิตภัณฑ์พลาสติกสำเร็จรูป เช่น บรรจุภัณฑ์อาหารระดับพรีเมียม ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ หรืออุปกรณ์ทางการแพทย์

สินค้าชนิดพิเศษ ที่ต้องใช้เทคโนโลยีการผลิตสูงเพื่อให้มีคุณสมบัติเฉพาะตัวตาม

ฟันเฟืองขับเคลื่อนเศรษฐกิจไทย

ปัจจุบัน อุตสาหกรรมปิโตรเคมีมีมูลค่าสะสมในประเทศไทยสูงถึง 1,252,000 ล้านบาท และสร้างประโยชน์ให้กับประเทศในทุกมิติ:

•         สร้างรายได้หมุนเวียน: กว่า 836,000 ล้านบาท หรือคิดเป็นประมาณ 5.2% ของ GDP ประเทศ

•         สร้างงานสร้างอาชีพ: ก่อให้เกิดการจ้างงานรวมกว่า 414,000 ตำแหน่ง ตั้งแต่พนักงานโรงแยกก๊าซ โรงงานพลาสติก ไปจนถึงภาคการผลิตสินค้าสำเร็จรูป

•         สร้างรายได้เข้าประเทศ: มีมูลค่าการส่งออกถึง 486,000 ล้านบาท (คิดเป็น 5.7% ของมูลค่าการส่งออกทั้งหมด)

ตัวเลขเหล่านี้คือบทพิสูจน์ที่ชัดเจนว่า การเปลี่ยน "ทรัพยากรพลังงานที่มองไม่เห็น" ให้กลายเป็น "สิ่งของเครื่องใช้และนวัตกรรม" ที่ขาดไม่ได้ในชีวิตประจำวัน อุตสาหกรรมนี้จึงไม่ใช่แค่เรื่องของสารเคมี แต่คือฟันเฟืองสำคัญที่ช่วยสร้างงาน ลดการนำเข้าจากต่างประเทศ และยกระดับเศรษฐกิจไทยให้เติบโตได้อย่างแข็งแกร่ง